Tomando como modelo o traballo realizado pola Real Academia Galega, Palabras de Luísa Villalta, o alumnado de 4º ESO seleccionou un poema da autora, unha palabra relevante na composición, buscou o significado e imitou o deseño orixinal.
Amosando publicacións coa etiqueta Luísa Villalta. Amosar todas as publicacións
Amosando publicacións coa etiqueta Luísa Villalta. Amosar todas as publicacións
17.5.24
LETRAS GALEGAS 2024
A amizade ten flor que rebenta nas paredes,
sobrevive da podremia mutua
e só precisa das fiestras abertas
onde nace e se deita o sol de dentro.
Compartir as cordas de tender a roupa
vibrantes de emoción e de necesidade
por aquelas cousas que a auga da vida
non dá lavado, pola dor que as esfrega
deteriora, volve inúteis
e entón hai que poñelas a secar
ao ar das bocas abertas, xanelas asustadas.
Non é amor no sentido estrito da palabra
senón amor de luz, esa grande indiferencia
que produce estar ao alcance
porta con porta, vida con vida,
coas cordas frouxas, destensadas
máis e máis a medida que a auga do tempo
amolece o tecido irreversíbel
destes corpos nosos, o único que somos.
Luísa Villalta. Papagaio (2006)
30.4.24
LETRAS GALEGAS 2024
_-_1.jpg)
Subscribirse a:
Publicacións (Atom)